23 Ocak 2026

OLUR'UN OLMAZLIĞI

ZEYNEP DOĞAN

favorite 0 visibility 1 bookmark 0

Kısa Hikaye

Olur' un Olmazlığı

Otuz beş yaşındaydı. Doğduğundan beri bu kalabalık şehirdeydi. Şehirli olmayı, kalabalığı, sesleri ayıklamayı, gerektiğinde saklanmayı öğrenmişti. Her sabah aynı sokaktan geçiyor, aynı vitrinlere bakıyor ama hiçbirinde durmuyordu. Hayatı sıkıcı olacak kadar yerli yerindeydi.

Tam da doğum gününde fark etmişti. O güne kadar hiç hata yapmamış, savunmaya geçmektense susmayı ve durmayı seçmişti. Kimse onun için ya da ondan ötürü endişelenmek zorunda kalmıyordu. Yoran şey buydu zaten: Endişe edilecek hiçbir şeyin olmaması.

Aynaya geçti, kendine baktı ve şunu söyledi: "Hayatın içindeyim ama merkezinde değilim."

Zihnini yokladı istemsizce. Hayatına dair bir kırılma anı yakalamak istedi. Mutlaka onun da hayatının nabzı bir yerlerde yükselmişti. Tam o anda, o gün geldi aklına. Yıllardır hiç unutmadığı o gün.

Yirmi sekizindeydi. Bir masanın kenarında oturuyor, karşısında oturan sevdiği adamın konuşmasını dinliyordu. Soru basitti: "Gerçekten istiyorsun, değil mi?"

Belki de bir daha karşısına çıkmayacak bir şansı tepmiş, Amerika’daki o pozisyonu elinin tersiyle itip aile olmayı seçmişti. "Gidersen yürütemeyiz, kararını ona göre ver," diyen sevdiğine ve "Ben seni bir an önce evlenmiş görmek istiyorum," diyen annesine "hayır" demeye cesareti yoktu.

"Olur," demişti. Kolay olduğu için. Sessiz olduğu için. Hatta sonrasında, "Biz iki kişi iyiyiz," diyen eşinin çocuk istemeyişine bile.

O kelime hayatına sızmıştı. Düzenli günler, mantıklı kararlar, anlatılmaya değer olmayan hikâyeler… Kimse ona mutsuz dememişti. Kendisi bile.

Ertesi sabah defterini açtı. Aylar önce yazdığı sorunun altına tek bir cümle ekledi: "Artık kolay olanı değil, bana ait olanı seçeceğim."

Bu bir kaçış değildi. Bir devrim hiç değildi. Sadece, geç kalmış bir hayırdı.

Ve bazen hayat, "olur" değil "hayır" denildiğinde doğru akardı.