7 Mart 2026

Dedim ya (part 1)

Karaca Erden

favorite 0 visibility 1 bookmark 0

Eğitim Felsefe Araştırma Mizah

Şu anda tam olarak ne yazmalıyım bilmiyorum. Aslında içimden çok şey demek geliyor ama diğer yandan da hiçbir şey söylemek istemiyorum. Bilmiyorum, bugün bir tuhafım. Çok şey anlatmak istiyorum ama nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Zaten yoruluyorum da…

Bir kâğıda, bir kaleme bakıyorum; belki söylediklerim anlatmak istediklerimi taşır diye düşünüyorum. Ama ne yazmaya gücüm var ne de ilk kelimeleri yazmaya başlarken art arda gelen düşüncelere yetişebilecek hâlim. Telefonun tuşlarına basmak bile öyle yorucu geliyor ki…

Bilmiyorum, bugünlerde hâlim bir tuhaf. Çok şey yapmak istiyorum ama ne yapsam, ne etsem yorgunluğuma bir çözüm bulamıyorum.

Biraz haber dinlemek istesem televizyonda; üç kuruş uğruna satılacak insanların, kendi topraklarıyla yetinemeyip başka topraklara da göz koyduğunu görüyorum. Bir başka kanalda çocuklara eziyet edenleri, genç kızlara musallat olanları; binlerce zengin ve tanınmış insanın iğrençlikler peşinde kurduğu karanlık düzenleri izliyorum. Ve dünyanın, bu haberleri kapatmak için oluşturduğu yeni gündemleri duyuyorum.

Dedim ya… hâlim bir tuhaf.
Çok yazmak istiyorum, çok anlatmak istiyorum ama ne nereden başlayacağımı biliyorum ne de neyi gündemde tutmam gerektiğini. Zaten havanın da bozduğu gibi, yazmanın değeri kalmamış gibi geliyor. Kalem kıpırdatmanın bile…

Gündem o kadar yoğun ki artık sanat başlıklarına ilgi de alaka da kalmadı. Hayır, bunu suçlamıyorum. Zaten gündemde olması gerekenler bu kadar önemliyken bir yazım çok okunmadı diye şikâyet etmem. Ama keşke gündemdekiler de gerçekten gündemde kalabilse…

İnsanlar gece karanlığında yüzlerinin üstüne bir battaniye örttüklerinde yıldızları göremeyeceklerini bilseler bile, o yıldızların orada olduğunu yine de bilseler…

Dedim ya, uğraş gerektirmiyor artık. Zaten uğraşı en çok verenler, uğraşı asıl vermesi gereken insanların üstünü örtmeyi başarıyor.

“Dünya, dünya olmaktan çıkmış” diye iki satır kelime karalasam ne fayda eder?
Unutmak elbette kolay değil; unutamamak da. Ama biz de yorgunuz. Bir tarafta vatan, diğer tarafta kardeşler; başka bir ülkede öldürülen gençler, çocuklar, bebekler… Bir tarafta toprak bütünlüğü bozulmaya çalışılan, bizzat içinde yaşadığım ülke; diğer tarafta “savaş gelecek mi?” diye bekleyen insanlar…

Ve hâlâ, kendi ülkesinin ne hâle gelebileceği konusundaki öngörüleri paylaşan sayfaları takip etmek yerine; bunlar hakkında hemfikir olup en azından en ufak bir fayda sağlayabilecek bir noktaya ulaşmak yerine, kendi vatanına ve kendi insanına zarar verebilecek kapasitede insanlar var.
Sanatçının da dinmeyen bir korkusu var.
Eskiden düşünmek yasaktı. Şimdi düşünmek serbest bırakıldı ama değeri de kalmadı. Zamanla göz boyaya boyaya, sözde yasaklar kaldırıldı. Oysa sistem değişti; yasaklar ise üstü kapatılmış bir mobilya misali hâlâ aramızda duruyor.
Sanatçının eserlerinde bahsedecek o kadar çok gündem var ki… Ama aynı zamanda özgürlüğünü kısıtlayabilecek derecede korkular da var. Ve o korkulara değecek gerçek bir değer, bu sanata gerçekten önem verebileceğini düşündüğü sanatseverler de sanki giderek azalıyor.

Dedim ya… yazmak ağır geliyor şu sıralar.
Ne karalasak zaten geri sileceğiz. Ne karalasak zaten okunmasın diye kendimizi saklayacağız. Ne karalasak kimseye ulaşmasın diye bir çakmakla ateşe tutuşturacağız.

Gündem değişecek. Değişecek. Gündem olması gereken şeylerin üstüne gündem olması gereken başka şeyler eklenecek. Ve bir şeyler unutulacak.
Bir şeyler unutulacak…

Geriye yalnızca dünyaya hükmeden sözde insanlık ve onların savaş sonrası bıraktığı meydanlar kalacak.

Dedim ya… yazmak emek ister. Anlatılacak çok şey var ama ne ilgisi olan var ne de özgürlüğünü kısıtlamak isteyen korkuların üstüne gidebilecek cesaret.

Ve bu yüzden sanatını, kendisini saklamak zorunda kalan binlerce sanatçı var.